Facebook is een groot plein. Alsof je op het Wapenplein in Oostende staat en iets vertelt. Binnen de minuut weet iedereen het. Vreugde, woede, verlies … een lopend vuur.
Vandaag is de glans er wat af. We scrollen, zuchten, gaan verder. Maar toen, in die beginjaren, was Facebook een plaats waar nieuws écht nieuws was. Waar je bleef hangen.
Op een ochtend bladerde ik door de pagina’s en bleef mijn blik haken op een bericht van Erfgoed Visserij Oostduinkerke. Het vissersavontuur van Wilfried Schoolaert in Chili. Het bericht verwees naar zijn overlijden en schetste zijn leven als visser. Hoe hij één van de mannen was die de overtocht naar Chili had gewaagd.
Ik vertelde dat mijn grootvader de schipper was geweest én dat zijn hele gezin mee aan boord was: mijn grootmoeder, mijn vader en zijn kleine broertje.
Het was het begin van een vlotte samenwerking met Luc Vanmassenhove van VZW Vrienden van het Nationaal Visserijmuseum Oostduinkerke. Hij dook in de archieven en gaf me krantenartikels en andere info van onschatbare waarde mee.
Die namiddag ging ik op bezoek bij mijn ouders. ‘Wilfried Schoolaert,’ zei ik, ‘zegt jou dat iets?’
Hij aarzelde geen seconde. ‘Hij was mee naar Chili.’ Hij stond op.
Enkele minuten later kwam hij terug de woonkamer binnen en stak me een zwart-witte foto in de handen.
Een portret van mijn grootouders, in hun jonge jaren.
Mijn grootvader: gitzwart haar, driedelig pak, streng gezicht. Naast hem mijn grootmoeder. Elegant. Trots. Tussen hen in hun twee kinderen. Mijn vader. En zijn broertje.
Een gezin dat zich liet fotograferen zoals men dat toen deed. Beheerst, waardig, zonder franjes.
De foto belandde op mijn schrijftafel. Ik keek. En keek opnieuw. In mijn ogen waren ze prachtig.
En toen besefte ik het: zij werd mijn hoofdpersonage. Mijn grootmoeder.
Een keuze die juist aanvoelde. En die later verkeerd zou blijken.
(foto’s uit eigen collectie)
Chantal Pauwels 