Chantal Pauwels

  • Het verhaal dat mijn vader vertelde – checken en dubbel checken

    Tijdens het schrijven van het verhaal liet ik me vaak leiden door de flow en de sfeer van de jaren veertig, maar een klein detail zou me een belangrijke les leren. Op een druilerige zondag bezochten mijn man en ik het Volkskundemuseum in Brugge. Een plek waar je de sfeer van toen bijna letterlijk inademt: lees meer

  • Het verhaal dat mijn vader vertelde – de verwondering

    Ondertussen schreef ik een verhaal voor de nieuwe bundel van het Gentse Schrijverscollectief. Niet het verhaal van mijn vader, maar dat van Louis – een knorrige boekhouder uit Gent, eind jaren zestig. Zijn fictieve leven bracht me naar de gewezen ACEC fabriek aan de Sint-Salvatorstraat, langs het nieuwe Dok Noord en de Sleepstraat. Ik groef lees meer

  • Het verhaal dat mijn vader vertelde – de ontgoocheling

    Het bleef stil. Geen telefoontje, geen mail, geen brief uit Antwerpen. ‘Zie je wel,’ zei mijn vader, ‘het verhaal interesseert hen niet.’‘Tuurlijk wel,’ antwoordde ik, ‘maar research vraagt nu eenmaal tijd.’ Een nieuw jaar, een nieuwe zomer. Eind augustus belde Lien ons op. Ze nodigde ons graag uit voor de openingsreceptie van de expo Een lees meer

  • Het verhaal dat mijn vader vertelde – hoog bezoek

    Na de telefoon volgden nog verschillende mails vanuit de kantoren van de Red Star Line in Antwerpen. De afspraak werd gemaakt, een datum geprikt. En toen was ze daar, die lichte zenuwachtigheid. Wilde mijn vader dat het verhaal naar buiten kwam? Had hij iets te vertellen dat ertoe deed? Had hij meerdere foto’s dan die lees meer

  • Het verhaal dat mijn vader vertelde – schrijven is bewaren

    Sommige verhalen vind je onderweg – luistervinken op de trein, een pittige discussie tussen collega’s, een anekdote bij de kapper. Andere verhalen wonen gewoon bij je thuis. Aan de keukentafel, in de zetel na het avondeten, of verstopt in een fotoalbum. Zo was het bij mij. Het verhaal van de Vlaamse vissers die na de lees meer

  • Zaterdagavond,Koninklijk Circus, Mireille Mathieu

    Iets voor acht uur doofden de lichten, het geroezemoes in de zaal verstomde, en nog voor ze zichtbaar was, klonk de eerste noot. Weemoed sijpelde door elke vezel van mijn lijf. Ik was meteen weer verloren. Ik moet ongeveer vier jaar geweest zijn toen ik haar voor de eerste keer hoorde. Haar warme, krachtige stem, lees meer

  • Nooit meer vriendelijk?

    Ik heb mezelf voorgenomen het nooit meer te doen. En ik weet zeker dat jij die gedachte ook al meerdere keren hebt gehad. Want ken je dat gevoel? Het is een mooie dag, je voelt je welgezind, vertrekt naar het werk of naar het warenhuis. Vriendelijk knik je de eerste voorbijganger goeiendag. Maar bij die lees meer

  • Even appen

    Maandag 1 september, iets voor vijf uur. Ik sta aan de bushalte, check mijn app. Nog vijf minuten. Ik activeer mijn ticket. Een groepje giechelende tienermeisjes staat gebogen over een filmpje, wat verderop leunt een timide jongen tegen het hokje. Een mama sukkelt met een buggy en boodschappen, een andere neemt haar twee kleuters stevig lees meer

  • Een helikopter

    ‘Mag ik?’ Mijn kleinzoon wees naar een parcours in het park. Vol enthousiasme rende hij op het speeltuig af, klom op een smalle balk, bengelde aan een touw. Mijn ogen volgden elke beweging. Wat als hij viel? Wat als hij zich bezeerde? Angst, sinds jaren een stoorzender in mijn hoofd. Als een helikopter cirkel ik lees meer

Blijf op de hoogte! Schrijf je in voor de nieuwsbrief.