Het verleden bewaren
Hoe ouder ik word, hoe meer mijn voorouders mijn intrigeren. Volg mijn zoektocht naar mijn verleden.
-
Blog ABC – O van Opzoekingen
Vorige week donderdag was ik aanwezig op een lezing van Anne Provoost. Kinderen van de IJzer. De auteur reconstrueert het verhaal van haar grootmoeder, die tijdens de Eerste Wereldoorlog als kind uit de Westhoek werd geëvacueerd. In 1915, net na de gasaanval, werd ze samen met haar zusjes naar Parijs gebracht. Ze verbleef daar tot…
-
De reis gaat voort – een onverwachte wending
Het mooie weer hield aan. Te droog, te heet. De temperatuur steeg moeiteloos tot 39 graden. Onze puppyteckel Filou kreeg het moeilijk. Het was een reis met een open einde. Ik bedoel, we wisten wanneer we zouden vertrekken en welke plekken we de eerste weken zouden aandoen. Daarna, van zodra we Mogliano Veneto zouden verlaten,…
-
Eindelijk onderweg naar Italië – Torino, tot weerziens
En als er nu één stad was dat we niet mochten overslaan, was het Turijn. Althans volgens de kinderen, vrienden en reisgidsen. En wie zijn wij om goede raad in de wind te slaan? We parkeerden zo snel mogelijk en zochten de overdekte markthal. Straat in, straat uit. Tot we na een stevige wandeling van…
-
Eindelijk onderweg naar Italië – Asti
We hadden ons goed voorbereid op deze reis. Ik had verschillende boeken gelezen, waaronder Italia Mia, met persoonlijke reisverslagen van journalist Herman Cole. Jan had drie – je leest het goed – Michelinkaarten gekocht. In een leuk schriftje had ik genoteerd wat ons belangrijk leek: markten en antiekmarkten, authentieke dorpjes, te bezoeken kloosters en de…
-
Eindelijk onderweg naar Italië – van Côte-d’Or tot Castagnito
Dijon – Piemonte. De GPS gaf ons twee mogelijkheden: de autostrade of een meer toeristische route langs gezellige dorpjes en mooie vergezichten. We hadden geen keuze. Eerst en vooral omdat we zo snel mogelijk in ons vakantiehuis wilden zijn, maar ook omdat we de beelden op het Franse journaal niet hadden gemist: gesloten bergpassen wegens…
-
Tijd om los te laten: laatste werkdag – Jules
Een laatste werkdag om nooit te vergeten. Een warme ontvangst met ontbijt, prachtige geschenken, een living vol bloemen. ‘Er breekt nu een nieuwe, mooie periode aan,’ zei mijn werkgever, ‘met meer tijd voor jezelf, je familie en alles wat je graag doet.’ En wie ben ik om die raad naast mij neer te leggen?Vanaf morgen…
-
Nog twee dagen tot het loslaten: Topcollega’s (2) dank aan mijn collega’s
Soms vraagt men mij: ‘Wat doe je van job?’Eerlijk? Dat is niet belangrijk. In mijn lange loopbaan heb ik honderden dossiers afgewerkt, ontelbare deadlines gehaald, mijn verantwoordelijkheid opgenomen. Maar doet dat er echt toe? Nee. Het zijn niet de prestaties die blijven hangen. Het zijn de mensen. De collega’s met wie je samen ergens naartoe…
-
Nog vier dagen tot het loslaten: topcollega’s (1) Schrijven we ons in?
‘Schrijven we ons in?’ De eerste collega die deze legendarische woorden gebruikte, was mijn chère collègue, zoals ik Nathalie graag noemde. Acht uur per dag aan een bureau, gebogen over een klavier. Mijn collega en ik wisten allebei: dit is niet gezond. We besloten dat het anders moest. Nog geen week later hadden we een…
-
Nog acht dagen tot het loslaten: een honger naar kennis
Ik was een koppige student. Ik zette me alleen in voor de vakken die ik graag deed: boekhouding, fiscaliteit en Nederlands. De andere, waaronder Frans, liet ik zoveel mogelijk links liggen. Mijn vader werd er horendol van. Talen waren belangrijk, ik zou er nog spijt van krijgen. Hij kreeg gelijk. Mijn eerste job – die…
