Het verleden bewaren
Hoe ouder ik word, hoe meer mijn voorouders mijn intrigeren. Volg mijn zoektocht naar mijn verleden.
-
Nog 30 dagen tot het loslaten: een wirwar van keuzes
Het leven is keuzes maken. Bewust of onbewust, groot of klein – maar altijd met gevolgen. Zo is het ook met een loopbaan. Soms gaat alles rustig zijn gang, tot een keuze, van jezelf of iemand anders, je zonder waarschuwing een nieuwe richting induwt. Zomer 1996. Ik heb al verteld dat we waren uitgenodigd door…
-
Nog 30 dagen tot het loslaten: een brij van twijfel
Voorjaar 1990. Een gerucht gonsde door de gangen, zaaide twijfel en angst. Het kroop langs muren, door burelen, van mond tot mond. Aquafin. Ze zouden overnemen, zei men. De Vlaamse Maatschappij voor Waterzuivering opslokken, hertekenen, herschikken. Aquafin rook naar onzekerheid. Naar een toekomst die plots niet meer vanzelfsprekend was. Niemand wist wie zou mogen blijven,…
-
Nog 30 dagen tot het loslaten: Rita, Bea en Luc
Het leven is als de golven van de zee. Soms kabbelend en rustig, dan weer onstuimig en onheilspellend. In een loopbaan is het net hetzelfde, ook bij mij. Na vier rustige jaren belandde ik plots in onstuimig water. Een meningsverschil over mijn recht op zwangerschapsverlof deed mij uitkijken naar een andere job. En zo kwam…
-
Nog 30 dagen tot het loslaten: terug naar het begin
Proficiat met het nieuwe hoofdstuk in je leven, Chantal. Een openingszin die ik de laatste weken al meerdere keren las. Banken, makelaars, verzekeringsmaatschappijen … ze weten me allemaal te vinden. En opvallend: ze zijn het roerend eens met elkaar – de mooiste tijd van mijn leven komt eraan. Tweeënveertig jaar geleden begon ik aan mijn…
-
Het verhaal dat mijn vader vertelde – mannen die de zee lazen
4 augustus 1949. Zes vrouwen stapten met hun kinderen aan boord van een vissersboot.Maar wat deed dat met de mannen? Plots moesten ze hun werkplaats delen met hun gezin. Dat was allesbehalve vanzelfsprekend. Om dat te begrijpen, moest ik eerst weten hoe het leven aan boord verliep tijdens een gewone zeereis. Daarom ging ik op…
-
Het verhaal dat mijn vader vertelde – vrouwen, moed en mimosa
Dit weekend kleurt Italië geel. Op 8 maart krijgen de vrouwen daar een mimosatakje, een bloem die begin maart bloeit en sinds de Tweede Wereldoorlog symbool staat voor vriendschap, wederzijdse steun, vrouwelijke energie en veerkracht. Mocht ik zevenenzeventig jaar terug in de tijd kunnen reizen, dan stond ik vandaag op de kade van Antofagasta, met…
-
Het verhaal dat mijn vader vertelde – tussen waarheid en verbeelding
Stel je voor: een maand lang vastzitten met je collega’s in de refter. Geen deur die open kan. Geen uitweg. Geen eigen plek. Enkel lichamen, geklaag en gezucht. Zo begon de overtocht naar Chili. Tweeëntwintig mensen aan boord van een vissersboot die al kreunde onder een tienkoppige bemanning. Mannen. Vrouwen. Kinderen. Ze sliepen in kooien…
-
Het verhaal dat mijn vader vertelde – minder heilig, meer mens
Mijn grootmoeders zijn al jaren weg, en toch wonen ze nog elke dag onder mijn huid. De geur van gesteven beddengoed, de zoetzure smaak van rodekool – meer heb ik niet nodig om dicht bij memé van de winkel te zijn. Een stapel boeken, een verhaal om in weg te duiken, brengt me dan weer…
-
Het verhaal dat mijn vader vertelde – Facebook
Facebook is een groot plein. Alsof je op het Wapenplein in Oostende staat en iets vertelt. Binnen de minuut weet iedereen het. Vreugde, woede, verlies … een lopend vuur. Vandaag is de glans er wat af. We scrollen, zuchten, gaan verder. Maar toen, in die beginjaren, was Facebook een plaats waar nieuws écht nieuws was.…
