Het leven is keuzes maken. Bewust of onbewust, groot of klein – maar altijd met gevolgen.
Zo is het ook met een loopbaan. Soms gaat alles rustig zijn gang, tot een keuze, van jezelf of iemand anders, je zonder waarschuwing een nieuwe richting induwt.
Zomer 1996. Ik heb al verteld dat we waren uitgenodigd door onze baas in een sterrenrestaurant. Tussen het hoofdgerecht en het dessert kwam het nieuws. Het management had beslist om de zaak te verkopen.
Een stilte die bleef hangen, blikken die elkaar kruisten, een gedempte lach.
We zagen het verkeerd. Want het échte nieuws was dat onze nieuwe werkgever in ons geloofde. Zó sterk zelfs dat hij al geïnvesteerd had in een volledig nieuw kantoorgebouw, en niet het minste: een geklasseerd herenhuis in Veurne. Voor de winter zouden we daar intrekken.
‘Mooi vooruitzicht! Kom, laat ons klinken.’ Glazen tikten tegen elkaar. De ene collega nam opgelucht adem, de andere keek weg.
ikzelf zat in zak en as.
Nieuwpoort was al een hele organisatie met twee kinderen. Elke morgen een rush om ze op tijd klaar te krijgen, hopen op geen file, naschoolse opvang regelen.
En dan kwam daar Veurne bij. Nee … daar had ik echt geen goesting in.
Voor de tweede keer werd mij een nieuwe job op een zilveren schaal aangeboden. Mijn grootmoeder bracht me terug naar Oostende. Weg van de kilometers. Fiets, bus, te voet. Naar bewegen in plaats van fileleed.
Naar meer ademruimte.
Naar meer tijd.
Toch? Nu ik geen uren meer in de auto moest doorbrengen om op het werk te geraken?
Echt? Natuurlijk niet. Uiteindelijk tikte de klok even snel als voordien.
Maar er veranderde wel degelijk iets: de tijd werd anders ingevuld.
Met hobby’s. Veel hobby’s …
Chantal Pauwels 