Vorige week donderdag was ik aanwezig op een lezing van Anne Provoost. Kinderen van de IJzer. De auteur reconstrueert het verhaal van haar grootmoeder, die tijdens de Eerste Wereldoorlog als kind uit de Westhoek werd geëvacueerd. In 1915, net na de gasaanval, werd ze samen met haar zusjes naar Parijs gebracht. Ze verbleef daar tot 1919, in een zogenaamde kolonie. Haar grootmoeder had erover verteld, maar blijkbaar was er ook veel verzwegen. Ze stelde het verhaal samen via mondelinge getuigenissen en opzoekingen in Parijse kloosters. Een emotioneel verhaal. Een verhaal over kinderen in oorlogstijd. Een aanrader!
Opzoekingen. Onderzoek. Research. Naar familieverhalen die dreigen verloren te gaan. Naar het leven van onze groot- en overgrootouders. Hoeveel verhalen vinden we niet in onze eigen familie?
Ik vlooi al jarenlang het verhaal van de emigratie van Vlaamse vissers naar Zuid-Amerika uit. Heb ik spijt? Nee! Het leerde me veel over mijn grootouders. Over hun moed, hun daadkracht en hun angsten.
Ik heb nog veel onderzoek te doen. Naar Isidoor, de grootvader van mijn man die aan de IJzer vocht. Naar de sprotfabriek in Oostende, waar mijn grootmoeder dagelijks voor dag en dauw vele kilometers naartoe fietste.
Opzoeken, noteren en delen. Zo wordt schrijven bewaren.
