Vijf maanden geleden was mijn laatste werkdag. Ik was klaar voor mijn nieuwe leven. Geen wekker die mijn ritme bepaalde, geen rekening meer hoeven te houden met pieken op het werk, op reis vertrekken wanneer het mij paste.
Het was nieuw voor mij. Op woensdag naar Merchtem rijden om Jules aan de schoolpoort af te halen, winkelen met Jan op een doordeweekse dag, ’s middags een terrasje doen met mijn ouders. Het kon slechter, natuurlijk.
Ook voor Jules is het even wennen. Sinds 1 september zit hij in het eerste leerjaar. Leren lezen, schrijven, rekenen, het is een hele boterham. Woensdagnamiddag sloeg ik hem vanuit de keuken gade. Geconcentreerd vormde hij zijn letters in zijn schoonschrift. Hij zuchtte, nam zijn gom en begon opnieuw.
Mijn hart werd week. Heel even was ik die jonge mama van toen. Pruttelende potten op het fornuis. Een strijk die lag te wachten. Kinderen die boven hun huiswerk gebogen zaten. Kleine en grote beslommeringen die toen zo gewoon leken.
Ik moest denken aan een zin die ik in de allerlaatste aflevering van The Tudors, hoorde: “Van alle verliezen is tijd het onherstelbaarste, want tijd kan nooit worden teruggewonnen.”
Misschien is dit ook een deel van mijn nieuwe leven: vooruitkijken, terwijl een deel van mezelf iedere dag steeds weer achterom kijkt.
