Ik kreeg enkele weken geleden een bericht van Sabine, mijn schoolvriendin van de lagere school. ‘Er is een begeleide wandeling rond Paster Pype. Ga je mee?’ Ik twijfelde geen moment. Ik had mezelf immers beloofd: eens je op pensioen bent, neem je de tijd om nieuwe dingen te ontdekken. Om nieuwsgierig te blijven, iedere dag opnieuw.
Zo stonden we op een maandagnamiddag samen met een groepje geïnteresseerden voor het standbeeld van de aalmoezenier naast de Sint-Petrus-en-Pauluskerk. De gids nam ons mee op een wandeling door de visserijwijk. Hij vertelde over de Vissersopstand van 1887 en de school die de priester oprichtte. Hij deelde weetjes over James Ensor, over de voormalige vismarkt in de Bonenstraat en over het gerestaureerde horecapand tegenover het toerismebureau.
We draaiden met zijn allen de hoek om en bleven even verder staan aan het Marie-Joséplein.
‘Jullie kennen deze plek ongetwijfeld,’ zei de gids.
’Tuurlijk!’ knikten we. Met onze ogen dicht zouden we het plein herkennen, genoemd naar prinses Marie-José, de in Oostende geboren dochter van koning Albert en koningin Elisabeth.
‘Top,’ ging de man enthousiast verder. ‘Je ziet het prachtige smeedijzeren hekwerk en de enige twee bewaarde stadsgaslantaarns van Oostende, die dateren uit 1843. En natuurlijk de buste van Auguste Beernaert, de Nobelprijswinnaar voor de Vrede.’
Het geknik viel stil. Auguste Beernaert, geboren in Oostende in 1829. Eerste minister van 1884 tot 1894. Jurist en politicus. Hij ontving samen met de Fransman d’Estournelles de Constant, de Nobelprijs voor de Vrede voor hun inzet voor internationale vredesdiplomatie en arbitrage, en hun betrokkenheid bij de vredesconferenties te Den Haag. Onze monden vielen open.
We kenden allemaal de Euphrosine Beernaertstraat, aan de andere kant van het park. Maar de meesten hadden nog nooit van Auguste Beernaert gehoord.
Het bleef rondjes draaien in mijn hoofd. Meer dan zes decennia was ik geregeld langs het standbeeld gepasseerd. Nooit had ik langer dan een minuut aandacht gegeven aan het hek, aan de lantaarns en al zeker niet aan de figuur van Auguste Beernaert.
We volgden de gids tot aan de hoek van het Vredegerecht. Ook over dat gebouw kon hij heel wat vertellen. Maar over één plek in Oostende kon hij uren praten, zo zei hij: het Leopoldpark.
Zo zie je maar. Ieder gebouw, iedere straat, iedere plek heeft een verhaal. En daar ga ik achter op zoek. Nu ik de tijd heb. Want dat heb ik mezelf beloofd. Toch?
Bronnen:
Inventaris Onroerend Erfgoed – Marie-Joséplein en monument August Beernaert.
NobelPrize.org – Auguste Beernaert, Nobel Peace Prize 1909.
