Het was hét gespreksonderwerp op de voorste banken in de bus: BV’s die vermomd op de zeedijk van Oostende flaneren. Een gerafeld T-shirt, slippers die losjes aan de voetjes hangen.
Ook een programma op de meest geliefde radiozender van Vlaanderen schonk er aandacht aan. Luc en Bart met zonnebril en pet, Marcel met hoodie, John in korte broek.
Even ontsnappen aan de perfecte look, de kort getrimde baard, pak en das.
Het moet niet gemakkelijk zijn. Bekend en geliefd, fans en volgers overal. Constant handtekeningen uitdelen, selfies toestaan en vooral … steeds glimlachen, vriendelijk blijven.
Want wat als de kijkcijfers kelderden? Wat als een trouwe kiezer plots niet zo trouw leek?
Zelf heb ik geen last van bekendheid. Het is me al meerdere keren voorgevallen dat iemand me tijdens de wandeling met Filou vroeg of ik pas verhuisd ben.
‘Nee, ik woon hier al bijna veertig jaar.’
Verbaasde blikken en open mond.
Blijkbaar leefde ik al die tijd incognito in mijn eigen straat. Als vrouw van de horlogemaker.
Het gesprek in de bus bleef die dag in mijn hoofd hangen. Bekend zijn. De voor- en nadelen.
Tijdens de avondwandeling met Filou zag ik hem. De jonge, slanke man aan de overkant van de straat. Verzorgde haarsnit, perfect geschoren, egaal gebruind. Moderne jeans, olijfgroen zomerhemd. Hij leek zo uit een modeblad te komen.
Wie weet deed hij dat wel. Was die knappe man die nonchalant door onze wijk wandelde een bekend model? Een BV in zijn eigen vak?
Iemand die het niet nodig vond om zich te vermommen. Die gewoon bleef wie hij iedere dag was.
Chantal Pauwels 