Jules, mijn kleinzoon. Zes jaar geleden kwam hij in ons leven, weken vroeger dan gepland én in volle coronaperiode. Een vechtertje dat niet opgaf en met een grote glimlach door het leven wandelt. Een charmeur die zijn Nana moeiteloos om zijn vinger kan winden.
‘Doen we vandaag wat jij het liefste doet?’ vroeg hij me enkele weken geleden.
Vragend keek ik hem aan. ‘Wat is dat dan?’
‘Lego kopen voor mij,’ antwoordde hij met de mooiste glimlach.
Ik kon niet weerstaan. Wat had je verwacht!
Jan, mijn echtgenoot. Na meer dan veertig jaar begrijpen we elkaar zonder woorden. Een blik, een zucht, een opgetrokken wenkbrauw. Meer hebben we niet nodig om elkaar te verstaan.
Zoveel jaren. Steek voor steek aan elkaar gezet als een gebreide trui. Een vingerknip. Onomkeerbaar. Trefzeker.
Er waren dagen waarop ik het breiwerk onverbiddelijk wou uittrekken. Tot op het nulpunt.
Maar er waren ontelbare dagen waarop ik dezelfde steek met dezelfde kleur wou herhalen. Vasthouden. Koesteren.
Ik jaag. Elke dag opnieuw. Op vriendschap, liefde, goedkeuring en erkenning. Op een antwoord op de vraag: kies ik vandaag voor mijn gelijk of mijn geluk?
Mijn breiwerk is al over de helft. Ondertussen weet ik dat ik mijn geluk niet ver moet zoeken.
Een glimlach van mijn ouders, een berichtje van de kinderen, een knikje van Jan, een Legowinkel binnenstappen met Jules. Meer moet dat na al die jaren niet meer zijn.
Chantal Pauwels 