Belangrijke zaken worden besproken aan de keukentafel. Tenminste, zo is het bij ons altijd geweest.
Ik ben ermee opgegroeid. Aan de keukentafel werd over het akkefietje aan de bushalte verteld, over de eeuwig zeurende leerkracht of over die jongen in de dancing die te veel parfum op had en stonk naar natte hond. En natuurlijk waren er ook gesprekken waarbij ons ma ons terugfloot, ons weer op het juiste spoor zette.
Mijn gedachten nemen al vlug een eigen loop. Plannen maken op de bank, gezellig voor het televisietoestel, is voor mij geen optie. Enkele dagen later herinner ik me amper wat er is verteld.
Dus nam ik in mijn eigen gezin de traditie van mijn moeder over. Ligt er iets op je lever? Iets te bespreken? Aan de keukentafel graag.
Eergisteren was ik bij Jules. Ik roerde in de potten, hij zat tegenover me.
Hij vertelde. Over de baskettraining. Over ‘ik’, het eerste woordje dat hij leerde lezen. Over mammoeten en dino’s. Over dino-eilanden en Jurassic Park.
‘Dino’s leefden in moerassen. Wist je dat, nanna?’
Ik schudde mijn hoofd. Dat wist ik niet.
‘In de Jura,’ ging hij verder.
‘De Jura? In Frankrijk?’
Hij knikte. ‘In de Jura zijn er bossen waar Filou kan wandelen. Er zijn ook nog dinosaurussporen.’
Ik verstond de hint.
‘Zijn er nog moerassen?’
‘Dat weet ik niet,’ antwoordde hij serieus.
‘Dan moeten we daar naartoe. Op zoek naar een moeras en dino’s.’
Zijn ogen lichtten op. ‘Volgende vakantie?’
Nu was het mijn beurt om te knikken. ‘Ja. Volgende zomer. In plaats van naar Nederland gaan we naar de Jura.’
Zo verdiep ik me sinds woensdagavond in de Jura. Op zoek naar kind- én hondvriendelijke vakantiewoningen. Want Jules heeft het begrepen. Belangrijke zaken bespreek je aan de keukentafel.
Chantal Pauwels 