Ik probeer het begrip niet uit te leggen. Ook niet nadat mijn jongste zoon er zijn doctoraatsstudie Franse literatuur aan wijdde: Homo devient queer. Histoire d’une mutation genre, sexe, littérature. Maxim Delodder. Antwerpen 2024.
Voor zijn studie reisde hij naar Portugal, Spanje en Frankrijk. Tweemaal verbleef hij enkele maanden in de Franse hoofdstad om er de nodige opzoekingen te doen.
Parijs.
De brede boulevards met hun prachtige huizen, de smeedijzeren balkons en de lichtgrijze mansardedaken. Smalle straten met hun brasserieën en cafés, de stoeltjes per twee naar de straat gericht. De Parijzenaar met zijn croissant en ochtendkrant. De Seine die zich door de stad slingert, met aan zijn oevers de bouquinistes met hun groene kastjes vol boeken, posters en oude ansichtkaarten. De Eiffeltoren die ’s avonds hoog boven de stad schittert.
Parijs werd de thuisstad van onze zoon. Voor ons een verre grootstad waar onze jongste zijn weg moest zoeken. Dagelijks volgden we het nieuws op de Franse televisie. Rellen? Betogingen? Noodweer? We zagen het met een klein hartje aan. Om ons gerust te stellen, trakteerden we onszelf geregeld op een weekend Parijs.
We zagen dat het goed was. Als een echte local leerde hij ons de stad kennen: de verborgen pleinen, de restaurants en winkels waar de Parijzenaars zelf kwamen, zijn favoriete ontbijtplek, zijn vaste looproute door de stad en de plek waar hij zijn boeken kocht.
Beetje bij beetje werd Parijs ook van ons. Een stad die onze zoon omarmde, waar hij zijn plek vond. Waar we onze zoon met een gerust hart op zondagavond achterlieten.
Ondertussen is Parijs een warme herinnering. Maar toch denk ik op vrijdagavond weleens: wat denk je? Morgen Parijs?
