Chantal Pauwels

Vorige zaterdag, kort na de middag, belde ik aan bij Louis. Enkele minuten later opende hij de deur, schuifelde me voor naar de woonkamer. ‘Ga zitten.’
Ik zette een schaal met dessertkoekjes op de salontafel, zocht een plaats op de bank tussen de vele kussens.
Hij schonk me een kop koffie uit, kwam naast me zitten en trok de gebakjes dichterbij. ‘Lekker!’ Een zoetekauw blijft een zoetekauw, ook op zijn drieënnegentigste.
Beelden van bebloede kinderen, wanhopige ouders en ontredderde hulpverleners flitsten over het televisiescherm. Ik huiverde, sloot even mijn ogen.
Louis zuchtte. ‘En maar vechten! Die mensen kunnen geen kant op hé!’
‘Zoals jullie in de oorlog?’ Ik draaide me naar hem toe.
Hij schudde zijn hoofd. ‘Wij kregen een Schein. Dan konden we bijvoorbeeld naar een begrafenis aan de andere kant van ’t land, of op familiebezoek als het nodig was. Op een keer namen mijn moeder en ik de trein, helemaal naar Gent,’ ratelde hij verder. ‘Naar tante Bertha.’
‘En dat kon zomaar?’ vroeg ik.
‘Tuurlijk, met die Schein. Ge moest die steeds bij u hebben of anders had ge heel zeker miserie,’ snoof hij luid.
‘Dat zal wel,’ antwoordde ik.
‘Kind, die tante Bertha. Mens, mens, mens, zo’n gierige vrouw.’ Louis kwam bijna niet meer bij van het lachen. ‘Ze kwam een keer op bezoek, het moet halverwege de jaren vijftig zijn geweest. Mijn moeder was ziek en tante Bertha kwam vanuit het verre Gent eens kijken hoe het met haar was. Ze had een plant bij. Zo’n Vrouwentong, dat was toen in de mode.’ Zijn lach schelde door de woonkamer. ‘Mijn moeder kwam de keuken uit. Tante Bertha verschoot zich een bult. Julia, zijt ge al genezen, vroeg ze. Moeder knikte. Ah, ik ben content voor jou, maar dan hebt ge geen cadeau meer nodig, verkondigde ze zonder te verpinken. Twee uur later vertrok tante Bertha, met in haar mand de Vrouwentong.’ Met zijn mouw veegde Louis de tranen uit zijn ogen. ‘Een gierige vrouw dat me dat was, onze tante Bertha.’ Hij stond op. ‘Nog een tasje koffie?’
‘Die is ondertussen koud,’ protesteerde ik.
‘Ge moet niet overdrijven hé.’ Hij schonk me een kop uit. ‘Daarbij, koude koffie smaakt ook.’