Jan en ik waren altijd al vroege vogels en dat kwam goed uit. Onze puppy had geen weet van uitslapen of rustig genieten van een ontbijt. Uitlaten, eten en wandelen – liefst in die volgorde. Ongeacht de dag, de plaats of onze plannen.
Om negen uur vertrokken we richting Dijon. Een autorit van een kleine vijf uur. We mochten pas vanaf zestien uur inchecken in het appartement, dus hadden meer dan tijd genoeg voor een tussenstop: Troyes.
Enkele uren later stapte ik het Office de Tourisme binnen voor een stadsplan. Gewoon de koperen pijltjes op de grond volgen, en we zouden de hele stad zien.
We kwamen van de ene verbazing in de andere terecht. Gezellige middeleeuwse straatjes met verzorgde vakwerkhuizen, een imposante kathedraal en moderne kunst. Zoals de Wilde Ganzen op de Seine. De contouren van de binnenstad bleken de vorm van een champagnekurk te hebben, maar dat kwam ik pas later te weten.
Het zou een constante worden op onze reis: lunchen op een niet te drukke plek, liefst buiten en, als het even kon, zo simpel mogelijk. Een plek waar Filou welkom was en ik me niet zenuwachtig moest maken over zijn gedrag. Zo belandden we op een kleurrijk terras niet ver van de kathedraal. We waren de eerste. Ik haalde de ober die tegelijk ook kok en barman was, weg uit de keuken en gaf hem onze bestelling door.
De chaos bij het zoeken naar ons hotel, gehuurde appartement of vakantiewoning bleek ook een vaste waarde in onze reisgeschiedenis samen. Ofwel vonden we de straat niet, of het huisnummer bleek niet te bestaan, of de buurt viel zo hard tegen dat ik meteen Booking.com opende om te kijken of er ergens anders nog iets vrij was. Elke aankomst was een klein avontuur op zich.
In Dijon was het niet anders. Tot driemaal toe reden we de straat vlak bij het station in. ‘Meent ge dit?’ vroeg Jan. Ik voelde de kriebels opkomen: een doodlopende straat zonder voetpad, een wirwar aan geparkeerde auto’s, zwerfkatten en overvolle containers op het eind.
Maar de vriendelijkheid van de eigenaar en het appartement maakten veel goed. En natuurlijk het gezelschap.
Chantal Pauwels 