Vandaag bezochten we Neive, een dorp in het Barbaresco-wijngebied, dat zich graag – en terecht – het mooiste dorpje van Piemonte noemt. Smalle straatjes, bakstenen huizen en heel veel bloemen op de vensterbanken en balkons.
We hadden genoeg landschappen, kerken met intact gebleven fresco’s en mooi onderhouden villa’s gezien. Vandaag zouden we het op zijn Italiaans aanpakken: dolce far niente. Gewoon zitten, een glas drinken en kijken naar de mensen die voorbij flaneerden.
We namen plaats op een terras en bestelden onze lunch. Een tweetal uren later vroeg Jan, ‘Wat denk je? Gaan we?’
Ik stond op en liep naar de toog om te betalen. Snel. Vlug. Zoals we gewoon zijn.
Maar dat was buiten de uitbater gerekend. ‘Wat vond je van de wijn?’ stak hij van wal.
Ik kon niet anders dan toegeven dat zijn keuze de beste was.
Hij opende de wijnfrigo achter zich, schonk een glas uit. ‘Proef deze maar eens.’
Ik nipte van het glas.
Hij ontkurkte een tweede fles. ‘En deze dan?’
Ik protesteerde. Het was snikkend heet, niet het weer om veel wijn te drinken.
Hij gaf niet op en trok een derde fles open. Hij keek me onderzoekend aan. ‘Volgens mij ben jij een Zwitserse.’
‘Belgische,’ antwoordde ik.
‘Bijna hetzelfde,’ lachte hij.
Het was te laat. Ik viel voor zijn praatjes en kocht twee flessen, een souvenir aan ons laatste dag in Piemonte.
Later die avond kwam Sara afscheid nemen. Drie kussen en een dikke knuffel. ‘Ik moet me excuseren,’ zei ik.
Ze keek me met grote ogen aan. ‘Iets gebroken?’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Vroeger was ik koppig. Voor mij begon Italië pas vanaf Bologna. Nooit was het in me opgekomen dat het noorden ook zo mooi kon zijn. Sorry daarvoor.’
Ze schoot in een lach. ‘Dat komt door de marketingmachine,’ antwoordde ze. ‘Toscane geeft jaarlijks massa’s geld uit om hun streek te promoten.’ Zelf droomde ze ervan om Vlaanderen te bezoeken: Brugge, Gent, Antwerpen.
‘En Oostende,’ glimlachte ik. ‘Vergeet de Vlaamse kust niet.’
We maakten een afspraak. Als ze ooit naar Vlaanderen kwam, dan was het mijn beurt om haar restaurants, gezellige plekken en de mooiste autoroutes door te geven.
Eerlijk? Ik kijk er al naar uit!
Chantal Pauwels 