We konden er niet naast kijken, Fanterberg lag op een steenworp van Salzburg en het Adelaarsnest. We verkozen de barokstad boven de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog.
Ook Salzburg kwam op de lijst ‘nogmaals te bezoeken’. Met kerken vol kunst, pleinen met befaamde koffiehuizen, Mozart én The Sound of Music kwamen we ogen en tijd tekort om alles op één dag te bezichtigen.
Ondanks al dat moois sloop thuis langzaam in ons hoofd. Eerst ons gezin. Hoe zou het met Jules zijn? En met zijn zwemles? Later de familie. Zou pepé last hebben van de warmte? En hoe was het met de schouder van marraine?
We lieten na twee dagen Beieren voor wat het was, en reden richting Keulen.
‘Wat denk je?’ vroeg ik Jan. ‘Trier? Koblenz? Köln?’
Jan zweeg.
Ik drong niet aan, deed geen enkele moeite om hem te overtuigen of om online een vakantiehuis te boeken. Overwinteren kwam niet meer in me op.
En zo reden we eensgezind naar huis. Met mooie herinneringen aan het – voor mij – mooiste land ter wereld, aan de fantastische plekken die we bezochten, aan de leuke mensen die we ontmoetten, aan de inspirerende gesprekken en al even inspirerende kookkunsten.
Heimwee. Een gevoel dat met de dag een beetje groter werd. Het besef dat de wereld mooi is, maar dat het belangrijkste zich afspeelt in je eigen kleine cocon: je gezin en je familie.
Chantal Pauwels 