Elk van ons heeft waarschijnlijk wel een kamer of een kast in huis, waarvan je denkt: als ik ooit tijd heb, ruim ik hem op. Minutieus neem je elk voorwerp vast en vraag je je af of je het ooit nog zult gebruiken. Of je er de kinderen een plezier mee kunt doen. Of je eindelijk vrede hebt met het afscheid, en wat ooit onmisbaar leek, kan wegdoen.
Ik heb alvast zo’n kamer. Wat ongeveer vijfendertig jaar geleden als kinderkamer begon, deinde uit tot boekenkamer en nu – na het overlijden van mijn schoonouders – eerder tot een heemkundig museum. Hoog tijd om aan het opruimen te beginnen.
Ik begon bij mijn boeken. Er ontstonden drie stapels: exemplaren die ik nog wilde lezen, een tweede met de exemplaren die ik koesterde – gesigneerde exemplaren met persoonlijke boodschappen – en een derde met de boeken die weg mochten.
Af en toe las ik een openingszin, herlas de laatste paragraaf of bleef ik hangen bij een aangeduid fragment. De stapel ‘houden’ groeide met de minuut. Want hoe neem je afscheid van de mooie uren die je samen hebt beleefd? Van het jeugdsentiment tussen de bladzijden? Van een boek dat je ooit kreeg van een vriendin die er niet meer is?
Al die mooie woorden, die parels van zinnen, ik had ze gelezen. Nu konden ze verder reizen. Naar een boekenkastje, een kringloopwinkel of Oxfam. Op weg naar een nieuwe lezer, een nieuwe emotie.
Ik werkte naarstig voort. Mijn dierbaarste boeken gingen niet terug naar de kast. Die kregen een plaats in een schuif, ver weg van de zonnestralen die zonder mededogen hun kaften doen verbleken.
Daar vond ik ze. Mijn eigen schrijfsels. Schriftjes en notitieboekjes die ik veilig had opgeborgen.
Herinneringen vlogen me tegemoet. Ik las over mooie en minder mooie jaren. Over mijn werk. Over de geboorte van mijn kleinzoon. Over het overlijden van mijn schoonmoeder. Over reizen en weekends samen met mijn gezin. De film van mijn leven, soms kort en krachtig, dan weer poëtisch en lyrisch.
Geen enkele uitgeverij zal deze verhalen uitbrengen, geen enkele recensent zal ze beoordelen. En toch blijven deze boekjes. In de lade, dichtbij alles wat me dierbaar is.
Chantal Pauwels 