Een tweetal weken geleden waren Jan en ik op vakantie in de Veluwe met onze zesjarige kleinzoon. Op een avond besloten we naar de uitkijkpost aan de rand van het bungalowpark te wandelen. We sloegen het ene na het andere pad in, liepen rondjes en raakten de weg kwijt. Het werd donker en mijn innerlijke stemmetje begon lichtjes te panikeren. Dus stelde ik voor om op onze stappen terug te keren en zo naar het vakantiehuisje te wandelen.
‘Dat is zo typisch voor jou, nana,’ zei onze Jules heel serieus en nam mijn hand stevig vast.
Ik moest lachen. Hij had gelijk. En mijn andere ‘trekjes’ moest hij nog ontdekken. Zoals de chaos die ook bij mij hoort. Neem nu bezoek. Minstens een week op voorhand begin ik het menu samen te stellen en maak boodschappenlijstjes.
In mijn hoofd ben ik voorbereid maar op de dag zelf loopt alles hopeloos verkeerd. Het begint al ’s morgens vroeg. Ondanks de lijstjes heb ik ingrediënten tekort, waardoor Jan toch nog naar de supermarkt moet, soms meerdere keren.
Het lijkt alsof er een bom is ontploft in de keuken. Overal staan potten en pannen, kloppers en pollepels liggen tussen natte handdoeken en pannenlappen. Een slagveld. Waar is mijn voorbereiding gebleven?
Ook mijn strakke schema loopt voor geen meter. Groenten snijden, sauzen afwerken, tafel dekken, gepaste decoratie zoeken én ondertussen proberen de keuken een beetje toonbaar te maken … het wordt een strijd tegen de klok.
Dan is er nog mijn ego. Nog voor ik aan de aperitiefhapjes begin, sijpelt mijn gezin binnen. Ze overschouwen het slagveld, rollen even met hun ogen. ‘Kunnen we helpen?’ vragen ze.
Ik schud van nee. ‘Ga maar zitten, ik kom zo.’ Ondertussen ploeter ik verder met de bruschetta en kaasblokjes.
En toch wil ik momenten als deze niet missen. In mijn hoofd en in mijn keuken chaos, maar in mijn hart een warm gevoel.
Als ze een foto nemen van de aperitiefhapjes, als ze het wijnetiket bestuderen, als ze vragen of er nog een beetje is, dan heb ik maar één vraag: wanneer komen jullie terug?
Chantal Pauwels 