Bij het opruimen van mijn laptop stootte ik enkele maanden geleden op een mailtje van een paar jaar eerder. Sabine, mijn lagere schoolvriendin én proeflezer van mijn project, had me het telefoonnummer doorgestuurd van de tante van een collega.
Die mevrouw was in Chili geboren, nadat haar vader René De Rycker en haar zwangere moeder in 1949, hetzelfde jaar waarin ook mijn grootouders de oversteek maakten, vanuit Oostende naar Chili waren vertrokken.
‘Neem gerust contact met haar op,’ had Sabine me aangemoedigd, ‘wie weet heeft zij een antwoord op enkele van je vragen.’
Ik twijfelde. Durfde ik na al die tijd nog contact opnemen met mevrouw De Rycker? Zou ik haar niet onnodig lastigvallen? Na dagen van wikken en wegen stuurde ik haar uiteindelijk toch een bericht.
Sonja De Rycker antwoordde vrijwel onmiddellijk. Ik was meer dan welkom. We spraken af om elkaar enkele dagen later bij haar thuis te ontmoeten. In afwachting zou ze alvast alle informatie opzoeken.
Op de tafel lagen enkele foto’s die haar zoon had gemaakt tijdens zijn bezoek aan San Antonio. Ik werd er stil van. San Antonio. De stad waar mijn vader met zijn ouders en broertje drie jaar had gewoond.
Mijn blik bleef hangen op een foto van een rij witte huisjes.
‘Ongelooflijk hé?’ Sonja schoof de foto dichter naar me toe. ‘Hier woonden wij. Kijk, het huisje is nauwelijks veranderd. Alleen de gevel kreeg intussen kleur en binnen werden enkel moderne aanpassingen gedaan.’ Ondanks de zware aardbeving van 1985 waren de huisjes overeind gebleven.
Ik bleef kijken naar de witte gevels. Waar had ik die eerder gezien?
Het antwoord vond ik in de omslag met foto’s die ik had meegebracht. Op één ervan stond mijn vader, voor een witte gevel. Op de achtergrond de schaduw van mijn grootmoeder, die de foto nam. De foto van zijn broer was duidelijker: hij stond voor één van die huizen.
Sonja vertelde dat er veel Belgen in die straat woonden. Zelf was ze nog een peuter, maar ze herinnerde zich de school en het kerkgebouw. Ook wist ze nog dat de vrouwen geregeld naar de markt in Valparaíso gingen. Mijn grootmoeder had er zomaar bij kunnen zijn.
Ruim twee uur later nam ik afscheid van Sonja en haar man. Ik stapte buiten met een goed gevoel. Door na al die jaren de stap te durven zetten en Sonja toch nog een berichtje te sturen, was ik opnieuw een stukje dichter bij het verhaal van mijn grootouders, mijn vader en zijn broer in Chili.
Oprechte dank aan Sonja De Rycker en haar zoon Koen Maertens voor de documentatie en foto’s.
Chantal Pauwels 