Gisteren rond deze tijd stond ik in de garage naast mijn koersfiets. Mijn maatje, gemaakt uit wit aluminium, met Shimano-versnellingen en triple schakelbladen, ideaal om te klimmen.
Ze was een impulsaankoop. Op een druilerige zondag begin januari 2012, zo’n ochtend waarop de goesting om je leven over een andere boeg te gooien groter is dan je verstand, had ik me ingeschreven bij Sporta Vlaanderen om de Mont Ventoux te beklimmen.
We beleefden samen de mooiste tijden. Zes maanden later behaalden we de top – en kwamen zelfs in het VTM-journaal nadat ik bij aankomst luid had geroepen dat ik nog niet oud was.
Koersen groeide uit tot een mooie hobby. Op zondagmorgen reden Jan en ik door Vlaamse velden, ontdekten pittoreske dorpjes en proefden hun streekbieren.
Ik ontdekte Bike for Think Pink. Het ene jaar verkenden we in de gietende regen Zeeland, het andere reden we van Parijs naar Brussel, een tocht van iets meer dan vierhonderd kilometer. Een tweetal jaren later volgde de tocht van ‘s Heerenveen naar Antwerpen. We doorkruisten de prachtige Veluwe, fietsten vier dagen door hét fietsland Nederland.
Mooie herinneringen. Heel veel mooie herinneringen!
Ik checkte de bandenspanning, wreef met een zachte doek nog een keer over haar frame. Ik twijfelde. Zou ik nog vlug een ritje om de blok maken?
Een bericht kwam binnen. Lotte was gearriveerd.
Enige seconden later kwam een jonge vrouw de garage binnengestapt. Ik schatte haar ongeveer twintig jaar. Nog voor ze me groette, liep ze vol enthousiasme af op mijn maatje. ‘Zo mooi! Perfect! Net wat ik nodig heb.’
Maanden had ik getwijfeld, de voor- en nadelen tegenover elkaar afgewogen maar enkele weken geleden, tijdens onze reis naar de Veluwe, had ik mijn besluit genomen. In Arnhem reed Jan toevallig een kruispunt op dat ik meteen herkende. Think Pink vijf jaar geleden. Hier versnelden mijn zus Nathalie, mijn fietsvriendin Renilde en ikzelf een laatste keer, om ginds, boven aan die straat, de hoek om te slaan naar het hotel. Zwolle-Arnhem. De tweede dag van de fietsweek. Een week vol fietspassie, vriendschap en enthousiasme.
Ik slikte een brok heimwee weg. Mijn fiets verdiende meer. Ze verdiende om gekoesterd te worden, om opnieuw de mooiste tochten te maken, om te blinken als voorheen.
En zo reed ze gisteren voor de laatste keer mijn garage uit.
Het lijkt alsof ik steeds afscheid neem. Van dierbaren, van collega’s, van hobby’s en dromen. Van de fitte vijftiger die ik was.
Maar het hoefde niet te stoppen. Toch? Wat als Jan en ik elk een elektrische fiets kochten? Met een fietskar voor Filou. Dan konden we nieuwe fietstochten maken, andere dorpjes ontdekken en streekbiertjes proeven.
Ik haalde diep adem. Tijd om de roze bril terug op te zetten. Mijn fiets is vertrokken naar een nieuw avontuur. En wij? Wij gaan ook op zoek naar het volgende.
Chantal Pauwels 