Gent. Voor mij een synoniem voor Ingrid Verhelst en haar Schrijfschool Gent. Bij haar leerde ik dat schrijven meer was dan woorden op papier zetten. Het is vooral schrappen, herbeginnen én doorzetten. Met heel veel warmte denk ik terug aan de zolderkamer van het Zilverhof, waar we zwoegden op het perspectief in ons verhaal, inwendig vloekten over de feedback die we kregen en vol toewijding werkten aan de nieuwste bundel voor Het Gentse Schrijverscollectief. Het is zoals ze zeggen: je beseft pas wat je hebt als het voorbij is.
Het was echter in Brugge-Sint-Pieters waar ik me op kousenvoeten voor het eerst inschreef voor een cursus bij Ingrid. Ik leerde er Veerle, Isha, Inge, Ann en Vera kennen.
Vera. We werden vriendinnen. Zij nodigde me uit in Gent, ik haar in Oostende. Zij was mijn tegenpool. Waar ik bij het minste begon te stressen als een soepkieken klaar voor de ketel, wandelde zij lachend door het leven. Haar bulderlach kon die van Margriet Hermans evenaren, haar zwarte humor liet me soms verbaasd achter.
Op een dag nodigde ik haar uit in Oostende. Zij kwam met de trein. Haar man had die dag nog van alles te doen en zou later nakomen.
‘In godsnaam, waarom ben jij zo zenuwachtig?’ vroeg ze me na een tijdje.
Ik zuchtte. ‘Omdat ik nog zoveel te doen heb!’
Ze keek me vragend aan. ‘Wat dan?’
‘De tafel dekken, stofzuigen, Jan helpen in de keuken …’
Midden in de Kapellestraat bleef ze staan en schoot luid in een lach. ‘Rustig! Om te beginnen is je dochter daar nu ongetwijfeld mee bezig. En als dit niet zo is, dan help ik je straks.’ Ze haakte haar arm door de mijne. ‘Waar jij je allemaal zorgen over maakt!’
In één adem ging ze verder over het landelijke huis dat zij en haar man hadden gekocht in Noord-Frankrijk. Een plek waar ze tot rust kwam, ondanks het vele werk dat er wachtte. ‘Weet je wat? Kom eens een weekend af. Breng je laptop mee.’ Opnieuw schoot ze in een lach. ‘En je slaapzak, want er is geen logeerbed. Nog niet.’
De jaren kabbelden verder. Toen Ingrid haar schrijflessen naar Gent verhuisde, volgde Vera niet. Maar we hielden contact. Regelmatig polsten we naar elkaars schrijfvorderingen, in de zomer spraken we daadwerkelijk af.
23 mei 2015. De finale van het Eurosongfestival in Wenen. Terwijl Peter Van de Veire de avond aan elkaar praatte, scrolde ik wat door Facebook. Het werd zwart. Vera was overleden. Ze was amper 51 jaar oud.
Ik was al meerdere kennissen verloren. Patrick, mijn compagnon-de-route in het jeugdbestuur van KVGO, Isabelle, de beste babysitter die mijn kinderen zich konden wensen. Maar het onverwachte, plotse overlijden van Vera sneed diep. Een wonde die nooit heelde.
Ik kwam nooit in Dagny-Lambercy met mijn laptop en slaapzak. Maar geregeld wandel ik op de Westerbegraafplaats in Gent. Dan vertel ik haar over mijn schrijfpogingen, over de nieuwe schrijfgroep bij Ingrid en over mijn vrienden die als auteur hoge toppen scheren.
