Vandaag wil ik jullie meenemen naar mijn tienerjaren. Het gebeurde in het tweede of derde middelbaar, zoals wij dit vroeger noemden. In de Nederlandse les kregen we de opdracht een opstel te schrijven. Geen verplicht onderwerp, we mochten deze keer onze fantasie gebruiken.
Ik schreef een verhaal over een zwangere vrouw. Wat er zich precies afspeelde, weet ik niet meer. Waarschijnlijk haalde ik mijn inspiratie uit het boek dat ik indertijd las.
Een week later moesten we ons werkstuk voordragen. Ik stond vooraan de klas en begon te vertellen. Mijn klasgenoten luisterden aandachtig. Enthousiast. Ik werd steeds trotser op wat ik geschreven had.
Tot de laatste zin.
De lerares nam het woord. Ze kraakte mijn verhaal volledig af. Hoonde. Kleineerde me. Met gebogen hoofd tuurde ik naar de grond. En toen kwam het, hét woord dat bleef hangen: pretentieus.
Daar, vooraan in die klas, nestelde een stemmetje zich in mijn hoofd. Het is niet goed genoeg … wat denk je wel … dit kan beter … wie denk je dat je bent?
Met mij is het goed gekomen. Ik richtte me op de handelsvakken. Daar ontmoette ik bevlogen leerkrachten die me de liefde voor boekhouden bijbrachten.
De lerares Nederlands verdween, maar het stemmetje bleef. Het duikt geregeld op.
Daar moet ik aan denken als ik het promofilmpje voor STIP IT zie op televisie. STIP IT. Tegen pesten. We hebben niet alles in ons leven in de hand. Tegenslagen, teleurstellingen, verlies. Maar hoe we met elkaar omgaan, hebben we wél in de hand.
Die vier stippen op onze vuist? Die herinneren ons daaraan.
Foto met de hulp van AI
