-
Abonneren
Geabonneerd
Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
Hoogtepunten, het meest gebruikte woord de eerste weken van het nieuwe jaar. Spotify bundelde onze meest beluisterde nummers van 2024, Albelli moedigde ons aan om de mooiste momenten te laten voortleven in hét fotoboek van het jaar. Als kers op de taart verscheen op onze Facebookpagina: 2024 in een notendop. Marketing ten top. Ook het… lees meer
Mijn beste wensen voor een sprankelend 2025. Maak een mooi verhaal van dit nieuwe jaar, brei de mooiste herinneringen aan elkaar, omarm de hartverwarmende knuffels. Dat 2025 wereldwijde vrede mag kennen. Chantal lees meer
Drie weken geleden waren Jan en ik in Antwerpen. We parkeerden onze wagen te Berchem en wandelden naar het stadscentrum. Tegen onze gewoonte in besloten we ’s avonds om de tram terug te nemen. Zo stonden we rond vijf uur te wachten aan de halte Groenplaats op tram 4. Met amper twee minuten vertraging draaide… lees meer
Ik schrijf graag. Het liefst over doodgewone mensen met hun eigen zorgen, bekommernissen en dromen. Sinds enkele jaren dwaalt Elise door mijn hoofd. Een vissersvrouw die maar één wens had: een eigen naaiatelier opstarten. Een droom die letterlijk in het water viel toen haar man besloot om samen met zijn broers te emigreren naar Chili.… lees meer
Bijzondere momenten komen voort uit onverwachte ontmoetingen. Gesprekken die dagenlang blijven dwalen in je hoofd. Dat overkwam mij een drietal weken geleden. Na een dag lang werken, smeekte mijn rug om beweging. Ik trok mijn jas aan en ging wandelen. Via het Groen Lint belandde ik bij de Tuinen van Stene. Ik ging zitten op… lees meer
Wie me kent, weet dat ik ’s avonds na mijn werk naar huis wandel. Het weer bepaalt mijn route: de kortste weg door de Bloemenwijk, een omweg naar het kerkhof of het Groen Lint. Af en toe kies ik voor Sportpark De Schorre. Afgelopen donderdag volgde ik de wirwar van straten en paden doorheen de… lees meer
Maandagmorgen, iets voor acht uur. Stijf en stram als een honderdjarige en met een rug die even soepel aanvoelt als een strijkplank, schuifel ik de praktijkruimte van mijn huisarts binnen.‘Mijn advies is simpel,’ besluit hij na een kort onderzoek. ‘Rusten. Geen huishouden, geen kantoorwerk. Wel bewegen. Veel bewegen. Ga deze week maar wandelen.’ Terug buiten… lees meer
Vijf weken nadat Louis, onder lichte dwang, zijn intrek in het woonzorgcentrum had genomen, was zijn huis aan de Brugse molens opgeruimd. In de kale kamers – die plotseling oneindig groot leken – stonden enkel nog de meubelen, in wat vroeger zijn atelier was, de dozen vol te bewaren herinneringen.‘We moeten een opkoper zoeken, en… lees meer
Op automatische piloot trokken mijn man en ik iedere dag naar het huis aan de Brugse molens. We schoven meubelen aan de kant, rolden zware karpetten op, haalden kasten leeg. De keukenvloer stond vol spullen ‘te verdelen’, de achterkamer bleek te klein voor de ‘te bewaren’ herinneringen. Na drie weken was er van leeghalen geen… lees meer
