Uncategorized
-
Eindelijk onderweg naar Italië – van Côte-d’Or tot Castagnito
Dijon – Piemonte. De GPS gaf ons twee mogelijkheden: de autostrade of een meer toeristische route langs gezellige dorpjes en mooie vergezichten. We hadden geen keuze. Eerst en vooral omdat we zo snel mogelijk in ons vakantiehuis wilden zijn, maar ook omdat we de beelden op het Franse journaal niet hadden gemist: gesloten bergpassen wegens…
-
Tijd om los te laten: laatste werkdag – Jules
Een laatste werkdag om nooit te vergeten. Een warme ontvangst met ontbijt, prachtige geschenken, een living vol bloemen. ‘Er breekt nu een nieuwe, mooie periode aan,’ zei mijn werkgever, ‘met meer tijd voor jezelf, je familie en alles wat je graag doet.’ En wie ben ik om die raad naast mij neer te leggen?Vanaf morgen…
-
Nog vier dagen tot het loslaten: topcollega’s (1) Schrijven we ons in?
‘Schrijven we ons in?’ De eerste collega die deze legendarische woorden gebruikte, was mijn chère collègue, zoals ik Nathalie graag noemde. Acht uur per dag aan een bureau, gebogen over een klavier. Mijn collega en ik wisten allebei: dit is niet gezond. We besloten dat het anders moest. Nog geen week later hadden we een…
-
Nog 30 dagen tot het loslaten: een brij van twijfel
Voorjaar 1990. Een gerucht gonsde door de gangen, zaaide twijfel en angst. Het kroop langs muren, door burelen, van mond tot mond. Aquafin. Ze zouden overnemen, zei men. De Vlaamse Maatschappij voor Waterzuivering opslokken, hertekenen, herschikken. Aquafin rook naar onzekerheid. Naar een toekomst die plots niet meer vanzelfsprekend was. Niemand wist wie zou mogen blijven,…
-
Nog 30 dagen tot het loslaten: terug naar het begin
Proficiat met het nieuwe hoofdstuk in je leven, Chantal. Een openingszin die ik de laatste weken al meerdere keren las. Banken, makelaars, verzekeringsmaatschappijen … ze weten me allemaal te vinden. En opvallend: ze zijn het roerend eens met elkaar – de mooiste tijd van mijn leven komt eraan. Tweeënveertig jaar geleden begon ik aan mijn…
